Polecane publikacje

Wirtualne wystawy

Statystyki

Wiadomości


Wanda Felicja Katarzyna Siemaszkowa z d. Sierpińska urodziła się 30 grudnia 1867 r. w Lipowej k. Kobrynia na terenie obecnej Białorusi. Była córką nauczycielki Emilii z d. Prenier i Feliksa Władysława Sierpińskiego, inżyniera, skrzypka i dowódcy jednego z oddziałów powstania styczniowego. Rok później rodzina przeprowadziła się do Łomży, gdzie otrzymała w spadku m.in. budynek teatru. Feliks Sierpiński założył w nowym miejscu amatorską grupę teatralną, którą prowadził przez 10 lat, a także zapraszał wędrowne grupy aktorskie. Wanda rozpoczęła swoją edukacje w Łomży, gdzie uczęszczała do gimnazjum. Następnie przeniosła się do pensji Henryki Czarnockiej w Warszawie, którą ukończyła w 1887 r. Pobierała także lekcje aktorstwa u Józefa Kotarbińskiego.

 

Wanda Sierpińska wystąpiła kilkakrotnie w amatorskim teatrze w Łomży, jednak jej oficjalny debiut aktorski miał miejsce 8 października 1887 r. na deskach Teatru Krakowskiego pod dyrekcją Jakuba Gliksona. Wcieliła się wówczas w rolę Helenki w przedstawieniu „Dziwak” Aleksandra Mańkowskiego. Po pozytywnych opiniach widowni i kręgów teatralnych, otrzymała angaż i pozostała w Krakowie przez 6 sezonów. 2 czerwca 1888 r. Sierpińska wyszła za mąż za aktora oraz reżysera Antoniego Siemaszkę i zaczęła używać jego nazwiska. Mieli czwórkę dzieci. W Krakowie Wanda kształtowała i rozwijała swój talent aktorski pod okiem męża i doświadczonych aktorów. Była obsadzana głównie w rolach drugoplanowych. Nowy dyrektor Krakowskiego Teatru, Tadeusz Pawlikowski nie zatrudnił młodej aktorki, dlatego Siemaszkowa przeniosła się do Lwowa. Podczas półtorarocznego pobytu w „stolicy Galicji” zagrała w ponad 30 sztukach teatralnych (m.in. jako Helena w „Panu Damazym” Blizińskiego, Chochlik w „Balladynie” Słowackiego, Eliza w „Skąpcu” Moliera, Cherubin w „Weselu Figara” Beaumarchais’ego, Zofia w „Damach i huzarach” Fredry). Był to okres przełomowy dla artystki, gdyż miała możliwość uczyć się od najlepszych aktorów.


W portalu Podkarpacka Biblioteka Cyfrowa opublikowano zbiór fotografii wykonanych podczas II wojny światowej, w okresie okupacji niemieckiej miasta Rzeszowa, w latach 1941-1944.

 

Na ponad czterystu zdjęciach udokumentowana została architektura stolicy Podkarpacia oraz życie codzienne jej mieszkańców, m. in. przedstawicieli społeczności żydowskiej. Ponad to wykonane niegdyś ujęcia ukazują obszar getta po jego likwidacji, a także sylwetki wyższych urzędników (np. Ernsta Schreibera - komisarza Okręgowej Spółdzielni Rolniczej) i wojskowych niemieckich (np. dra Heinza Ehausa - naczelnika powiatu rzeszowskiego).

 

Zbiór fotografii został udostępniony dzięki uprzejmości Zbigniewa Tybury - rzeszowskiego kolekcjonera.

 

Negatywy zdjęć przedstawiających Rzeszów w okresie okupacji przechowywane są w Galerii Fotografii Miasta Rzeszowa.

 

Zachęcamy Czytelników do zapoznania się z unikatowymi zdjęciami. >link

 

Michał Zajdel

Pracownia Digitalizacji

WiMBP Rzeszów


Order Virtuti Militari (z łac. cnocie wojskowej) jest najwyższym polskim odznaczeniem za zasługi wojenne, a także najstarszym orderem wojskowym na świecie. Ustanowiony został 22 czerwca 1792 r. przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego po zwycięskiej bitwie wojsk polskich pod Zieleńcami.

 

Nad ideą utworzenia orderu wojennego monarcha zastanawiał się już wcześniej. Jednak to bratanek króla i dowódca spod Zieleniec, książę Józef Poniatowski, zwrócił się do Stanisława Augusta z prośbą o wprowadzenie nowego, najwyższego rangą odznaczenia, które podniesie morale wojska. Początkowo order miał kształt owalny, a wykonany był ze złota i srebra. Na awersie znajdowały się królewskie inicjały „SAR” (Stanisław August Rex), korona oraz skrzyżowane gałązki palmowe. Rewers zdobił napis „Virtuti Militari”. Po kilku miesiącach ustanowiono statut orderu, który ostatecznie zmienił kształt odznaczenia na krzyż. O jego nadaniu decydować miały zasługi i czyny na polu bitwy, a nie pozycja wynikająca z „urodzenia”. Statut wprowadzał także podział orderu na 5 klas:

Ostatnio Dodane

Ankieta

Które elementy portalu PBC są według Ciebie najbardziej przydatne:

Panel Logowania

rejestracja

Newsletter

Aby otrzymywać nowe informacje zapisz się do newslettera.

Forum Dyskusyjne

  • Brak postów do publikacji.
Portal Podkarpackiej Biblioteki Cyfrowej powstał w ramach realizacji projektu „Podkarpacka Biblioteka Cyfrowa” współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2007-2013 oraz z budżetu Samorządu Województwa Podkarpackiego.

Nowy portal PBC pełni funkcje informacyjne i komunikacyjne oraz stanowi repozytorium obiektów cyfrowych
przechowywanych w postaci elektronicznych kopii książek, czasopism i innych dokumentów.
Serwis tworzony przez konsorcjum PBC
Ten serwis działa dzięki oprogramowaniu dLibra 5.8.0