Polecane publikacje

Wirtualne wystawy

Statystyki


17 stycznia 2017 roku przypada 175. rocznica urodzin bp. Józefa Sebastiana Pelczara, pochodzącego z regionu duchownego rzymskokatolickiego, biskupa przemyskiego, założyciela Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego, świętego Kościoła katolickiego (wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 19 stycznia), patrona erygowanej przez Ojca Świętego Jana Pawła II 25 marca 1992 roku diecezji rzeszowskiej. W związku z powyższym zachęcamy wszystkich zainteresowanych do zapoznania się z biogramem duchownego, jak również z jego bogatą spuścizną pisarską udostępnioną na stronie Podkarpackiej Biblioteki Cyfrowej.

W domu rodzinnym

Józef Sebastian Pelczar przyszedł na świat 17 stycznia 1842 roku we wsi Korczyna k. Krosna jako trzecie z czworga dzieci Wojciecha i Marianny z d. Mięsowicz. Pochodził ze średniozamożnej, patriotycznej, głęboko religijnej i pobożnej rodziny ziemiańskiej. Jego ojciec był szlachcicem, właścicielem 50-hektarowego gospodarstwa. Zajmował się rolnictwem, sadownictwem i handlem, a także wyrobem krochmalu, mydła i płótna; warto zaznaczyć, iż umiał nie tylko pisać, ale także posiadał dość duży zbiór książek. Dla całej rodziny zorganizował domową biblioteczkę, z której Józef Sebastian bardzo często korzystał. Ojciec przyszłego świętego interesował się również historią, być może właśnie dlatego Józef postanowił zostać księdzem, a zarazem profesorem historii. Postawa matki chłopca, która kochała poezję i muzykę oraz rozwijała w swoich dzieciach ukryte talenty, również nie była dla niego obojętna. Należy zaznaczyć, iż Marianna, jako osoba głęboko wierząca, ofiarowała każde swojego dziecko Matce Bożej Leżajskiej Pani Pocieszenia, dokąd często udawała się z pielgrzymką. Co ciekawe, przyszły święty był dzieckiem z natury dobrym, lecz skłonnym do egoizmu, próżności i lekkomyślności (sic!); równocześnie cechowała go pilność oraz gorliwość w spełnianiu praktyk religijnych oraz obowiązków ministranta w kościele parafialnym, które rozpoczął już w wieku sześciu lat (sic!).

 

Na ścieżce edukacyjno-naukowej

Chłopiec od najmłodszych lat wyróżniał się pilnością oraz ponadprzeciętną bystrością umysłu (w sposób szczególny wykazywał doskonałą pamięć do dat oraz wydarzeń historycznych; interesował się również zagadnieniami religijnymi) co w życiu codziennym przekładało się na bardzo dobre wyniki w nauce. W związku z powyższym jego rodzice po dwóch latach edukacji, jaką odebrał w szkole parafialnej w Korczynie (1848-1850), postanowili wysłać go do Rzeszowa, by tam mógł kontynuować naukę w szkole głównej. W 1852 roku rozpoczął edukację w rzeszowskim, a później przemyskim gimnazjum, gdzie złożył celująco w roku 1860 egzamin dojrzałości i wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego. Tam też rozpoczął studia teologiczne. Nauka nie sprawiała mu większego kłopotu, na egzaminach uzyskiwał stopień eminentem, tzn. wybitny, dlatego też swój wolny czas przeznaczał na czytanie pobożnych dzieł teologicznych tudzież naukę języka francuskiego. Święcenia kapłańskie przyjął 17 lipca 1864 roku z rąk bp. Antoniego Manastyrskiego; niezbędna do tego była dyspensa papieska, gdyż w chwili ich otrzymania Józef Sebastian Pelczar miał zaledwie 22 lata (przepisy wymagały minimum 24 lata). Pierwszą placówką, do której został skierowany był Sambor, jednakże jako wikariusz nie zagrzał tam długo miejsca, gdyż już po półtora roku, dokładnie w grudniu 1865 roku został przez przełożonych skierowany na studia do Rzymu. W latach 1866-1868 studiował jednocześnie na dwóch rzymskich uczelniach: Collegium Romanum (dziś Uniwersytet Gregoriański) i w Instytucie św. Apolinarego (dziś Uniwersytet Laterański), gdzie uzyskał dwa doktoraty, mianowicie z teologii i z prawa kanonicznego. Po powrocie do kraju, na wiosnę 1868 roku objął obowiązki wikariusza w parafii Wojutycze, zaś niedługo potem został skierowany powtórnie na placówkę w Samborze. Tam, w 1870 roku, otrzymał wiadomość, iż powierzono mu obowiązki prefekta Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu, gdzie rok później objął również katedrę teologii pastoralnej, którą kierował przez kolejnych siedem lat. W tym samym czasie został spowiednikiem ss. Benedyktynek na Zasaniu, egzaminatorem prosynodalnym oraz wykładowcą prawa kanonicznego. W 1877 roku otrzymał nominację na profesora zwyczajnego historii Kościoła i prawa kanonicznego na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Swą intensywną pracą nad odbudową prestiżu Wydziału, za pisemną zgodą cesarza Franciszka Józefa I, doprowadził do zwiększenia liczby katedr z czterech do siedmiu dzięki czemu Wydział mógł odzyskać utracone niegdyś prawo do nadawania stopni akademickich. Taka postawa zaowocowała m. in. objęciem przez niego funkcji rektora krakowskiej Almae Matris, którą pełnił w latach 1882-1883. Po 22 latach pracy w środowisku krakowskim, jako biskup nominat powrócił do Przemyśla. 27 lutego 1899 roku został biskupem pomocniczym bp. ordynariusza Łukasza Soleckiego, a po jego śmierci, z woli Ojca Świętego Leona XIII, objął zarząd nad diecezją przemyską 17 grudnia 1900 r.

Ostatnio Dodane

Ankieta

Które elementy portalu PBC są według Ciebie najbardziej przydatne:

Panel Logowania

rejestracja

Newsletter

Aby otrzymywać nowe informacje zapisz się do newslettera.

Forum Dyskusyjne

Portal Podkarpackiej Biblioteki Cyfrowej powstał w ramach realizacji projektu „Podkarpacka Biblioteka Cyfrowa” współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2007-2013 oraz z budżetu Samorządu Województwa Podkarpackiego.

Nowy portal PBC pełni funkcje informacyjne i komunikacyjne oraz stanowi repozytorium obiektów cyfrowych
przechowywanych w postaci elektronicznych kopii książek, czasopism i innych dokumentów.
Serwis tworzony przez konsorcjum PBC
Ten serwis działa dzięki oprogramowaniu dLibra 5.8.0