Polecane publikacje

Wirtualne wystawy

Statystyki

Wiadomości


Na pograniczu Pogórza Strzyżowsko-Dynowskiego i Dołów Jasielsko-Sanockich na szczycie skalistego wzgórza znajdują się ruiny zamku Kamieniec, którego nazwa pochodzi od skał wkomponowanych w mury budowli. Potocznie zwany jest również „odrzykońskim” z uwagi na leżącą u jego podnóża wieś Odrzykoń.

 

Miejscowa ludność próbowała wyjaśnić pochodzenie dziwnej nazwy wsi, dlatego przez lata powstało kilka legend mających na celu zrozumienie jej znaczenia. Jedna z nich mówi, że pewnego razu podczas wielkiej posuchy nieopodal zamku przejeżdżali kupcy z towarami. Kiedy koń ciągnący wóz upadł z pragnienia, a wszystkie studnie w okolicy były wyschnięte, kupcy dali mu wina, którego mieli pod dostatkiem. Kiedy napojony koń padł przy dyszlu zdawało się, że zdechł. Wtedy kupcy postanowili zdjąć z niego skórę, żeby się nie zmarnowała i ruszyli w dalszą drogę. Po pewnym czasie pijany koń obudził się i oszalały z bólu galopował przez kilka godzin po okolicy, a miejscowa ludność widząc obdarte ze skóry zwierzę nazwała pobliską wieś Odrzykoniem.


„Zadaniem naszym jest nie tylko zniszczyć was fizycznie,
ale musimy zniszczyć was moralnie w oczach społeczeństwa”

 

słowa mjra Wiktora Herera, oficera UB, skierowane do żołnierza
podziemia antykomunistycznego w trakcie przesłuchania

 

1 marca 2015 roku po raz piąty obchodziliśmy Narodowy Dzień Pamięci „Żołnierzy Wyklętych” – święto państwowe poświęcone żołnierzom antykomunistycznego i niepodległościowego podziemia polskiego. W związku z powyższym pragnę przybliżyć Czytelnikom jeden ze sposobów walki ówczesnej władzy z oddziałami poakowskimi, jak również osobami bezpośrednio z nimi powiązanymi, a mianowicie tzw. procesy pokazowe.


Na mocy uchwały Sejmu RP jednym z patronów 2015 roku ogłoszony został Jan Długosz, wybitny polski historyk, dyplomata i duchowny. Wydarzenie to związane jest z 600. rocznicą urodzin twórcy największego dzieła opisującego losy Państwa Polskiego - Roczniki, czyli Kroniki sławnego Królestwa Polskiego.

 

Jan Długosz urodził się w 1415 r. w Brzeźnicy koło Radomska. Pochodził z niezamożnej rodziny szlacheckiej herbu Wieniawa. Po ukończeniu szkoły parafialnej w Nowym Korczynie, mając 13 lat rozpoczął studia na wydziale sztuk wyzwolonych Akademii Krakowskiej. Po trzech latach opuścił ją, nie uzyskując żadnego stopnia naukowego. W 1431 r. objął początkowo posadę notariusza, następnie sekretarza na dworze Zbigniewa Oleśnickiego, biskupa krakowskiego, jednego z najbardziej wpływowych ówcześnie polityków. U schyłku panowania Władysława Jagiełły i podczas rządów Władysława Warneńczyka Oleśnicki posiadał tak szerokie uprawnienia, że sprawował faktyczne rządy w Królestwie Polskim. Dlatego pracujący w kancelarii biskupa krakowskiego Długosz miał kontakt z najważniejszymi sprawami politycznymi kraju.


W zbiorach Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Rzeszowie od czerwca 2000 roku znajduje się niezwykle cenny dokument wystawiony przez arcybiskupa lwowskiego Jana z Rzeszowa. Pergamin ten jest tym bardziej wartościowy, że został sporządzony przez przedstawiciela pierwszych właścicieli miasta z rodziny Rzeszowskich.

 

Po uzyskaniu informacji dotyczącej planów sprzedaży dokumentu autorstwa arcybiskupa lwowskiego Jana z Rzeszowa, na IX aukcji książek i grafiki warszawskiego antykwariatu, w Rzeszowie rozpoczęło się poszukiwanie środków na kupno rękopisu. Dzięki akcji regionalnego dodatku „Gazety Wyborczej” i znalezieniu sponsorów, ostatecznie w aukcji wziął udział Stanisław Turek, dyrektor Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Rzeszowie. 13 czerwca 2000 r. przyszło z Warszawy potwierdzenie nabycia dokumentu, a już 15 czerwca pergamin dotarł do Rzeszowa. Tzw. Dyplom Buszczecki znalazł się w zbiorach Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej.


O stanie wojennym wprowadzonym przez Wojskową Radę Ocalenia Narodowego na terenie całego kraju dowiedziałem się w niedzielę rano, 13-tego grudnia z porannych wiadomości radiowych. Następnego dnia, jak co dzień, udałem się do pracy na II zmianę (pracowałem wówczas w WSK Rzeszów). Kiedy wróciłem do domu żona powiedziała mi, iż podczas mojej nieobecności było u mnie dwóch mężczyzn i że zostawili mi jakieś pismo. Było to wezwanie do stawienia się w jednostce wojskowej w Rzeszowie w trybie natychmiastowym. 15-tego grudnia, był to wtorek, musiałem bardzo wcześnie wstać, aby dotrzeć na czas do Rzeszowa. Mieszkałem wtedy jeszcze na wsi Hermanowa, a najbliższy przystanek znajdował się w odległości czterech kilometrów, była sroga i mroźna zima. Odchodząc z domu poleciłem żonie ochrzcić nasze kilkudniowe dziecko, bez względu na to, co się stanie. Nie wiedziałem, bowiem dokąd idę, co mnie czeka i kiedy wrócę, mogłem się tego jedynie domyślać.


Sejm Rzeczypospolitej Polskiej z okazji 275. rocznicy ustanowienia św. Jana z Dukli patronem Polski oraz 600. rocznicy jego urodzin ogłosił go jednym z patronów roku 2014.

Św. Jan urodził się ok. 1414 r. w Dukli. Pochodził z rodziny mieszczańskiej. Według tradycji miał prowadzić w młodości przez pewien czas życie pustelnicze w pobliskich lasach na wzgórzu Zaśpit lub pod Górą Cergową. Następnie wstąpił do zakonu franciszkanów między r. 1434 a 1440. Powoływano go na różne urzędy zakonne, m.in. był gwardianem klasztoru w Krośnie i we Lwowie, piastował też jedno z najwyższych stanowisk w prowincji zakonnej - urząd kustosza kustodii ruskiej we Lwowie, był również kaznodzieją w lwowskim kościele św. Ducha. W 1463 r. przeszedł do odłamu zakonu - bernardynów, zwanych obserwantami, zachowujących surowość pierwotnej reguły franciszkańskiej. Spędził tylko krótki czas w klasztorze poznańskim, resztę lat aż do śmierci przeżył we Lwowie, w klasztorze św. Andrzeja. Zasłynął jako wybitny kaznodzieja i gorliwy spowiednik. Pod koniec życia stracił wzrok. Zmarł 29 września 1484 r. we Lwowie. Pochowano go w kościele klasztornym pod prezbiterium.


Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna w Rzeszowie zaprasza mieszkańców Rzeszowa i województwa podkarpackiego do udziału w projekcie związanym z utrwalaniem dziedzictwa kulturowego Podkarpacia.

 

 


Niespełna dwadzieścia jeden lat po zakończeniu wielkiej wojny w Europie wybucha kolejny, potworniejszy i jeszcze bardziej brutalny, światowy konflikt zbrojny. Jego pierwotnych powodów można doszukiwać się w postanowieniach zawartych w traktatach pokojowych kończących I wojnę światową, które notabene spotęgowały wzrost nastrojów rewolucyjnych m. in. w Rosji, Niemczech, Włoszech a w dalszym etapie doprowadziły do narodzin totalitaryzmów takich jak faszyzm i komunizm będących przyczynkiem do rozpoczęcia kolejnego światowego zbrojnego starcia. II wojna światowa, bo o niej mowa, była największym konfliktem zbrojnym w historii świata, trwającym od 1 września 1939 r. do 2 września 1945 r. roku (w Europie do 8 maja 1945 r.). Obejmowała zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Warto zaznaczyć, iż niektóre epizody wojny rozgrywały się w rejonie Arktyki i Ameryki Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział tak państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej, jak również Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło, w zależności od źródła, 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów osób. Biorąc pod uwagę ogrom wydarzeń rozgrywających się w okresie trwania II wojny światowej, niniejszy szkic ma na celu jedynie skrótowe zobrazowanie i przybliżenie zainteresowanym Czytelnikom faktów związanych z tym tragicznym zdarzeniem w regionie.

Panel Logowania

rejestracja

Newsletter

Aby otrzymywać nowe informacje zapisz się do newslettera.

Forum Dyskusyjne

  • Brak postów do publikacji.
Portal Podkarpackiej Biblioteki Cyfrowej powstał w ramach realizacji projektu „Podkarpacka Biblioteka Cyfrowa” współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2007-2013 oraz z budżetu Samorządu Województwa Podkarpackiego.

Nowy portal PBC pełni funkcje informacyjne i komunikacyjne oraz stanowi repozytorium obiektów cyfrowych
przechowywanych w postaci elektronicznych kopii książek, czasopism i innych dokumentów.
Serwis tworzony przez konsorcjum PBC
Ten serwis działa dzięki oprogramowaniu dLibra 5.8.0