Polecane publikacje

Wirtualne wystawy

Statystyki

Wiadomości


O stanie wojennym wprowadzonym przez Wojskową Radę Ocalenia Narodowego na terenie całego kraju dowiedziałem się w niedzielę rano, 13-tego grudnia z porannych wiadomości radiowych. Następnego dnia, jak co dzień, udałem się do pracy na II zmianę (pracowałem wówczas w WSK Rzeszów). Kiedy wróciłem do domu żona powiedziała mi, iż podczas mojej nieobecności było u mnie dwóch mężczyzn i że zostawili mi jakieś pismo. Było to wezwanie do stawienia się w jednostce wojskowej w Rzeszowie w trybie natychmiastowym. 15-tego grudnia, był to wtorek, musiałem bardzo wcześnie wstać, aby dotrzeć na czas do Rzeszowa. Mieszkałem wtedy jeszcze na wsi Hermanowa, a najbliższy przystanek znajdował się w odległości czterech kilometrów, była sroga i mroźna zima. Odchodząc z domu poleciłem żonie ochrzcić nasze kilkudniowe dziecko, bez względu na to, co się stanie. Nie wiedziałem, bowiem dokąd idę, co mnie czeka i kiedy wrócę, mogłem się tego jedynie domyślać.


Sejm Rzeczypospolitej Polskiej z okazji 275. rocznicy ustanowienia św. Jana z Dukli patronem Polski oraz 600. rocznicy jego urodzin ogłosił go jednym z patronów roku 2014.

Św. Jan urodził się ok. 1414 r. w Dukli. Pochodził z rodziny mieszczańskiej. Według tradycji miał prowadzić w młodości przez pewien czas życie pustelnicze w pobliskich lasach na wzgórzu Zaśpit lub pod Górą Cergową. Następnie wstąpił do zakonu franciszkanów między r. 1434 a 1440. Powoływano go na różne urzędy zakonne, m.in. był gwardianem klasztoru w Krośnie i we Lwowie, piastował też jedno z najwyższych stanowisk w prowincji zakonnej - urząd kustosza kustodii ruskiej we Lwowie, był również kaznodzieją w lwowskim kościele św. Ducha. W 1463 r. przeszedł do odłamu zakonu - bernardynów, zwanych obserwantami, zachowujących surowość pierwotnej reguły franciszkańskiej. Spędził tylko krótki czas w klasztorze poznańskim, resztę lat aż do śmierci przeżył we Lwowie, w klasztorze św. Andrzeja. Zasłynął jako wybitny kaznodzieja i gorliwy spowiednik. Pod koniec życia stracił wzrok. Zmarł 29 września 1484 r. we Lwowie. Pochowano go w kościele klasztornym pod prezbiterium.


Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna w Rzeszowie zaprasza mieszkańców Rzeszowa i województwa podkarpackiego do udziału w projekcie związanym z utrwalaniem dziedzictwa kulturowego Podkarpacia.

 

 


Niespełna dwadzieścia jeden lat po zakończeniu wielkiej wojny w Europie wybucha kolejny, potworniejszy i jeszcze bardziej brutalny, światowy konflikt zbrojny. Jego pierwotnych powodów można doszukiwać się w postanowieniach zawartych w traktatach pokojowych kończących I wojnę światową, które notabene spotęgowały wzrost nastrojów rewolucyjnych m. in. w Rosji, Niemczech, Włoszech a w dalszym etapie doprowadziły do narodzin totalitaryzmów takich jak faszyzm i komunizm będących przyczynkiem do rozpoczęcia kolejnego światowego zbrojnego starcia. II wojna światowa, bo o niej mowa, była największym konfliktem zbrojnym w historii świata, trwającym od 1 września 1939 r. do 2 września 1945 r. roku (w Europie do 8 maja 1945 r.). Obejmowała zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Warto zaznaczyć, iż niektóre epizody wojny rozgrywały się w rejonie Arktyki i Ameryki Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział tak państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej, jak również Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło, w zależności od źródła, 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów osób. Biorąc pod uwagę ogrom wydarzeń rozgrywających się w okresie trwania II wojny światowej, niniejszy szkic ma na celu jedynie skrótowe zobrazowanie i przybliżenie zainteresowanym Czytelnikom faktów związanych z tym tragicznym zdarzeniem w regionie.


Początków pocztówki należy szukać w Niemczech. 30 listopada 1865 roku dr Heinrich von Stephan przedstawił pomysł pocztowego listka do krótkiej korespondencji. W 1868 r. kolejne projekty karty korespondencyjnej przedstawili lipscy księgarze Friedlein - w lipcu, a w sierpniu - Wilhelm Pardubitz. Nie znalazły one jednak uznania poczty niemieckiej. Realizacji doczekał się dopiero pomysł dr Emanuela Hermanna na terenie Cesarstwa Austro-Węgierskiego. 1 października 1869 roku pojawiły się pierwsze na świecie karty korespondencyjne z nadrukowanym znaczkiem.


Pocztówka była w tamtych czasach bardzo śmiałą propozycją, naruszała bowiem tajemnicę korespondencji. Wszystkie treści przekazywane dotychczas w formie listów w kopertach miały ujrzeć nagle światło dzienne i dostać się przed oczy osób niepowołanych.


28 lipca 2014 roku minęła okrągła, bo setna, rocznica wybuchu I wojny światowej (w latach 20 oraz 30 ubiegłego wieku nazywanej wielką wojną). W związku z tym faktem, na stronie Podkarpackiej Biblioteki Cyfrowej zarysowano szkic tego historycznego wydarzenia. Ma on na celu ukazanie, wszystkim zainteresowanym, najważniejszych wydarzeń tego konfliktu zbrojnego, jak również zaprezentowanie materiałów (na co dzień skatalogowanych w odpowiednich kolekcjach niniejszej wirtualnej biblioteki) swoją tematyką poruszających w sposób bezpośredni (dzienniki, pamiętniki, wspomnienia, pocztówki) tudzież pośredni (opracowania, monografie) problematykę I wojny światowej.

Zachęcamy Czytelników do zapoznania się z wydarzeniami okresu wielkiej wojny, jak również do przeglądania umieszczonych na stronie PBC materiałów jej dotyczących.


Nowiny od samego początku istnienia były formalnie i ideologicznie czasopismem partyjnym (Rys historyczny Rzeszowskiej Gazety Codziennej "Nowiny" (1949-1989)). Przez blisko pół wieku, czasopismo będące organem (do 1974 r.) potem dziennikiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, kształtowało wizerunek społeczno-kulturalny Polski południowo-wschodniej, a także jej odbiór przez samych czytelników. Istotne jest to, że Nowiny do 1989 r. pozostały monopolistą na rynku wydawniczym w sektorze czasopism o charakterze regionalnym na Podkarpaciu.

 

Rok 1989 i głosowanie z 4 czerwca - pokłosie porozumień Okrągłego Stołu (luty-kwiecień) - przyniosły ważne zmiany, między innymi zmiany polityczne. Uważny czytelnik Nowin z pewnością zauważy jak zespół redakcyjny, pod kierownictwem Henryka Pasławskiego, trzymał się ściśle i wiernie ideom i doktrynie partii. Wprawdzie na łamach gazety pojawiały się informacje o nadchodzących wyborach, informowano na sucho o porozumieniu, jednak raz po raz pojawiały się hasła w winietach typu: Nie słuchaj podpowiadaczy - wybierz sam!. A jako pierwszych potencjalnych kandydatów do sejmu zaprezentowano sylwetki członków porozumienia władz PZPR, SD, ZSL, Stowarzyszenia PAX i tych wszystkich pomniejszych ugrupowań, które faktycznie były mutacją Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. O obiektywizmie dziennikarskim i pluralizmie światopoglądowym, pomimo nadchodzących zmian, nie było mowy. Nowiny: dziennik Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej pozostały przybudówką partyjną aż do 27 stycznia 1990 roku (sic!). Jeszcze na parę tygodni przez ostatnim XI Zjazdem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej na łamach Nowin pojawiały się liczne głosy pełne obaw o partię i jednocześnie nadziei na nową frakcję, ale w starej niezmiennej formie: Członkowie kierownictwa dotychczasowej PZPR, już nie przewodniej siły - zarówno z własnej, realistycznej woli i oceny, jak też z tytułu stosownej nowelizacji Konstytucji - niemal każdego dnia odbywają spotkania z aktywem partyjnym poszczególnych województw… (K. Strzelecki, Przed pożegnaniem PZPR, „Nowiny” 1989, nr 14, s. 3). Tym obawom i nadziejom jak widać sekundowali redakcja i dziennikarze Nowin.


4 lipca 2014 r. przypada 80. rocznica śmierci Marii Skłodowskiej-Curie - fizyczki i chemiczki polskiego pochodzenia, dwukrotnie wyróżnionej Nagrodą Nobla za osiągnięcia naukowe, w dziedzinie fizyki (1903) oraz chemii (1911). Jedyna w historii kobieta-naukowiec dwukrotnie uhonorowana tym wyróżnieniem. Była prekursorką radiochemii, pierwszą w historii Sorbony kobietą profesorem, jak również jedyną osobą nie urodzoną we Francji, której szczątki spoczywają w paryskim Panteonie.

 

Maria Skłodowska urodziła się 7 listopada 1867 roku w Warszawie, gdzie spędziła dzieciństwo i ukończyła szkołę średnią. Była najmłodszą z pięciorga dzieci Władysława Skłodowskiego i Bronisławy z Boguskich. Ojciec wykładał matematykę i fizykę w gimnazjum, matka zaś była przełożoną szkoły żeńskiej. Gdy Maria miała jedenaście lat zmarła jej matka, która od lat chorowała na gruźlicę. Po jej śmierci wychowaniem zajął się ojciec, który sam był znakomitym pedagogiem. Wszystkie dzieci państwa Skłodowskich pełniły później ważne funkcje w społeczeństwie: Józef był znanym warszawskim lekarzem, Bronisława lekarką oraz działaczką społeczną, Helena poszła w ślady rodziców i poświęciła się pracy pedagogicznej.
Szkołę średnią Maria Skłodowska ukończyła ze złotym medalem. W latach 1884-1891 pracowała jako nauczycielka domowa oraz uczęszczała na kursy Naukowe w pracowniach Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie, gdzie opanowała podstawy analizy chemicznej i zetknęła się z pracą naukowo-badawczą.

Panel Logowania

rejestracja

Newsletter

Aby otrzymywać nowe informacje zapisz się do newslettera.

Forum Dyskusyjne

  • Brak postów do publikacji.
Portal Podkarpackiej Biblioteki Cyfrowej powstał w ramach realizacji projektu „Podkarpacka Biblioteka Cyfrowa” współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2007-2013 oraz z budżetu Samorządu Województwa Podkarpackiego.

Nowy portal PBC pełni funkcje informacyjne i komunikacyjne oraz stanowi repozytorium obiektów cyfrowych
przechowywanych w postaci elektronicznych kopii książek, czasopism i innych dokumentów.
Serwis tworzony przez konsorcjum PBC
Ten serwis działa dzięki oprogramowaniu dLibra 5.8.0